domingo, 5 de junio de 2016

Primeros auxilios para un alma rota.

No sé si estoy segura
de si tengo asegurado
el corazón contra impactos,
a todo riesgo.
Creo que dispongo
de un seguro a terceros
y un chaleco antibalas.
Además de la incerteza
de si estoy preparada
para alimentar mis versos
con otros besos,
otras sombras.
Tras chocar con el suelo
y buscarme el alma
en otras bocas,
he aprendido
que no hay nada
como un roto para un descosido
y yo solo tengo un alma
que está cansada
de estar rota.
Has llegado hasta mí,
así que si quieres,
descóseme.
Te reto a que tires
de cada una de mis costuras,
y disfrutes del sonido
del hilo resbalando por la piel.
Abriendo cada una de mis heridas...
ya sabes,
hasta que sangren.
Que estoy avocada
al desafío
de remarcar mis cicatrices
y lucir mis remiendos
con una sonrisa puesta.
Orgullosa de haber aprendido
de la mano de otros gritos
que el peor dolor se va en silencio.
Y ahora que por fin
se ha ido
este sentimiento
de estar atada con cuerdas
a una piedra
en medio del océano:
desátame,
descóseme
y recuérdame
(o enséñame)
lo que es querer de nuevo.
Ilustradora: Victoria Santos

para querernos

Para chamarte de madrugada, 
recitarte poemas ao oído, 
cantar contigo estribeillos de Extremoduro.
Esquecernos do mundo, 
ti e mais eu, 
como facemos cada tarde, 
que arde o sol
ao ritmo das nosas linguas. 
Para dicirte "bótote de menos", 
para erguernos xuntos, 
facer o amor ao luscofusco
e conservar o amor feito
ata 
o amencer. 
Para bañarme nas túas bágoas, 
contarte as miñas mañás, 
verme sorrir, 
verte sorrir. 
Para falar en plural, 
escoitarnos rir, 
escoitarnos xemer, 
suspirar, 
escoitarnos cantar. 
Escoitar o ruído
do noso vivir. 
Para querernos
enteiros, 
para esquecer o meu olor
tendo o teu 
nas miñas sabanas. 
Para durmir
e espertar 
e botarnos de menos
como fago incluso
cando estás preto. 
Para desentoar calquera canción, 
que fale de amor
e creamos escrita para nós. 
suor e saliva, 
escuridade e calor. 
vida,
insomnio, 
teu. 

jueves, 26 de mayo de 2016

Nacerán frores

Lostregos,
No ceo cuberto,
Mensaxes de deuses,
Contando historias de tierras lexanas.
Contando de cando choveron bágoas
No mar,
De cando hoveron gotas de sangue,
Sudor,
E novamente bágoas.
Choveron
De súpeto, sobre nós,
todas as loitas non gañadas,
E as non loitadas,
que tamén choveron,
mollaronnos todavía máis.
Mollaron as nosas terras
E creceron flores.
Mollaronon os nosos pes.
Mollou as nosas raíces
a saliva das linguas
que falan a nosa.
E de súpeto
erguimonos entre os lostregos,
erguimonos baixo a choiva,
Con frores nos beizos,
con frores nas mans.
Coa fronte alta,
para decir que somos
o que sempre quixemos ser,
e somos nosos.
Somos, o pobo das meigas que arderon no lume.
 E nos das cinzas renacemos.
Que das nosas cinzas, nacerán frores.

domingo, 22 de mayo de 2016

Bastardos o Hijos del naufragio.

No nos quedaba nada
ni nadie.
Ni éramos
parte
del universo astral
siendo nosotros
sus mismas estrellas.
Pluma
y papel,
éramos experiencias
y experimentos
de una ciencia
cruel.
Sueltos
y apagados
vagábamos
levitando.
Vagabundos
eléctricos
del firmamento
astromántico
y astronómico.
Enigmáticos.
Con presupuesto
económico
para soñar más
y más barato.
Y dejarnos
menos ganas
de atar cabos
que han quedado atrás.
Abandonados.
Tristes.
Esperando
que vengan motivos
para tirarnos
al andén.
Yo en la cornisa,
otro en el tejado.
Y el resto mirando
cómo morimos
derramando
la sangre
en el folio.
El dolor
sin lastre
o con tanto
sobre los hombros...
Náufragos del odio.
Aventureros de la desidia
y el deseo
tanteando
la envidia
de las corazas de acero
de algunos hombres.
Escritores
de comedia,
del amor, de la miseria
o quizás de todo
a la vez.
Compositores,
creadores de los dioses
que nos hicieron
por y para
las naciones
de tu espalda.
Somos la generación
de poetas
que hicieron
de la melodía,
de tu sonrisa
y tus hilos de marioneta
otra excusa
para crear poesía.

lunes, 16 de mayo de 2016

¿Y por qué no gritar?

¿Y por qué no gritar?
Clamar a la libertad,
ser libres,
brillar.

El aire golpea mi sien
y quiero sentir
junto a ti,
tal vez.

A ciencia cierta
solo una cosa sé
vida solo es esta,
y este momento,
se esfumará
para no volver jamás.

¿Por qué no vivir feliz?
si total mañana
hoy ya no existirá;
será un día más
perdido en el calendario,
de los días no vividos.

Así que vivamos hoy,
y mañana, y siempre.
Flotemos sobre los baches,
mandemos a la mierda el qué dirán.
Se llama libertad,
y solo tienes que amarla,
entonces, llegará.

Tic, tac
tu vida sigue,
solo tú decides
si sigues con ella,
o la dejas correr
y que pase
mientras tú,
simplemente vives.

¿No será mejor,
vivir simplemente?

Correr tras la vida,
que no se sienta sola,
que viva llena
y se sienta infinita,
que ella te quiera a ti,
y tú la ames a ella.

(Y ya de paso,
te ames a ti también.)